Samim İğde Şiirleri - Şair Samim İğde

''Kedisini medisini, edisini büdüsünü''



Fuhuştan beslendi seneler boyu
Kerhane patronu kansız pezevenk.!

Öldük bittik diyen zümre
Köşe bucak keyf çatıyor
Arda, Ahmet, Ayça, Cemre
Kadehine buz katıyor

Tarih verip zahir gibi

Öldük bittik diyen zümre
Köşe bucak keyf çatıyor
Arda, Ahmet, Ayça, Cemre
Kadehine buz katıyor

Sormadan söylemek hamlık şiarı
Sordular; cevabım kayda geçilsin
Edirne’den Kars’a bütün diyarı
Sardılar; cevabım kayda geçilsin

En ücra bir köyde uzak mezrada

Dün gece maziyi en başa sarıp
Kendimi kendimle sorguya çektim
Yorgun kollarımla ak saçı karıp
İç çekip ağlarken kendimden geçtim

Çok şeyler geçirdim bir an aklımdan

Kime ait bir hayat yaşadığım...
Bazen bir yabancının gülüşünde buluyorum kendimi,
bazen de hiç tanımadığım bir acının içinde
evim gibi ısınıyorum.

İçimde bana benzeyen kaç kişi var bilmiyorum,

Bir avuç toprakla bir mermer taşa
Dün yine sarılıp kokundan öptüm.
Maziyi anarken ilk günden başa
Dün yine sarılıp kokundan öptüm

Boy vermiş diktiğim çiçekler sende

Şairi de şiiri de harcayan mahallenin,
kâmil rolü yapan cahil ahalisinin;
"kıpraşık sokağı" köşe başında,
ülküsüz ve ilkesiz kahkahalar arasında
kırık bir sokak lambası kadar yalnızım.

Vara yoğa boş kelâm cahillere münhasır,
Ferdin merdi dertlinin derdi ile dertlenir.
Söz bilmez gevezeye susmak bile bir asır,
Nice söz var söylenir, öz gönülde beslenir.

Nefsine hâkim olan yanmaz ateşle közle,

Çok da senden; az, noksan da
Verdiğine layık eyle
Bugün de bir, yaş doksan da
Yazdığına layık eyle

İkra ile buyurduğun