Şâire Şiir "gören göz aradım" Kitabından

Kelamın Mesuliyeti Uzun yıllar önce kaleme aldığım bu manzume, esasen insanlık âleminin ve hususiyle sanat ile kelam yükünü omuzlayan şairlerin hakikat, ahlak, tefekkür ve toplumsal sorumluluk karşısındaki duruşunu gözler önüne seren bir ayna niteliğindedir. ​Tek bir kalıba sığmayan şairlik müessesesini, hakikate ram olmuş kâmil insanlardan nefsine köle kalmış gafil ruhlara kadar geniş bir yelpazede ele aldım. Kelamın gücünü sırtlanan bir sanatkârın ya bir bayrak gibi milleti arkasından sürükleyeceğini ya da kendi iç dünyasındaki gurur ve ihtiraslara yenik düşerek heba olacağını vurguluyor mısralar. ​Şiir boyunca çizdiğim portrelerde, bir yanda medeniyetimizin, istiklalimizin ve irfanımızın mimarı olan abide şahsiyetler yer almaktadır. Mevlâna, Mehmet Âkif ve Muhammed İkbâl gibi isimler, kelamını aşka ve ümmetin dirilişine adamış hakikat erenlerini temsil ederken; Hassan bin Sâbit ve Bilâl-i Habeşî hissiyle yazanlar adalet ve iman davasına hizmet eden kutlu seslerdir. ​Necip Fazıl ve Osman Yüksel Serdengeçti çizgisi çileyi göze almış dava adamlığını; Cahit Sıtkı ve Cemal Süreya hüznün ve sürgünün derinliğini, Nazım Hikmet ise başkaldırı ve devrinin rüzgârını sembolize eder. ​Sembene Ousmane örneğinde olduğu gibi sanatını mazlumların feryadı kılan anlayış da bu geniş insani ve fikri yelpazenin kopmaz bir parçasıdır. ​Diğer taraftan, sanatını sadece dünyevi zevklere, bencilliğe ve kibre alet eden menfi şair güruhu; irfandan yoksun, idraksiz ve topluma bir hayrı dokunmayan yapısıyla boş bir elekten, verimsiz bir çölden farksızdır. ​Kelamın ve şairliğin taşıdığı bu ağır mesuliyet karşısında ben de kendi acziyetimi "Şâir var ben gibi konuşan lâldır" diyerek dile getiriyor, hakikatin azameti karşısında bazen susmanın erdem ve haddimi bilmek olduğunu kabul ediyorum. Nihayetinde şairlik, kuru bir laf kalabalığı değil; tefekkür, haysiyet, istiklal ve istikbal davasıdır. Vesselam.