Pürdikkat Şiiri - Erkan Arslan

Ampul sallandı, başıboş kâğıt uçtu havaya.
El salladı güzel bir bayan,
Tekrar tekrar esnetti ayak parmak uçlarını,
Elinde, şişedeki suyu oynattı.

Sallanan dizini tuttu sözümle zeki adam,
Ukalaca baktı gözlük ucundan.
Duvar gördü, eldeki kitap fark etti;
Tavandan sarkan örümcek sezdi.

Pürdikkat oldu oda, parladı kıyafetler.
Neonlar ışıldadı perdelere, aynada gördüm
Bir nefes sigara dumanını; geçiyor adam,
Çocuk, balon sanıp şişiriyor eldiveni.

Ne garip, bir başka çocuk da oynuyor balonla,
Şaşkınca telefonla konuşanın yüzüne.
Yanıp duruyor neonlar, dur duraksız...
Öksürüyorum ben ise sigaradan, zamansız.

Sırıtıyor yan masanın muhabbeti, kah kah!
Garsonun dermansız sanki adımları.
Tut pencere kahkahaları, Ağızları bantlayarak...
Çünkü bu mekan, hatırlıyor henüz yaşanmamışları.

Erkan Arslan - 20-10-2026