Özcan İşler 2 Şiirleri - Şair Özcan İşler 2

Asya’nın göğsünde kan birikiyor,
Afrika’da susuzluk açık yara.
Avrupa soğuk hesap peşinde,
Amerika doymak bilmiyor.

I. BEN'İM

Ben konuşuyorum:
Dört milyar yıldır kurduğum düzenin sahibi,

Yaralı, terk edilmiş, incinmiş, boğulmuş...
Ruhumun parçaları kaldı her adımda geride.
Kalbim battı, inancım kayboldu;
Ruhum böyle bitti, dalgalandı derinlerde.

(Gardaşım Juan Manuel’e)

Gardaşım Juan Manuel,
Uzak diyarlardan gelen sesin ulaştı bozkıra,
Bir mektup ki, merhem oldu yürekteki sızılara.

Adıma sürgün edilen o kurak inkâr,
Hakikatin göğsünde açan en büyük yalandır.
Ben ki yeşilin ilk uyanışına,
Ve gecenin alnındaki o gümüş sızıya ayarlanmışım.

Gölgeler dolanıyor köşe başlarında,
herkes kendi sahte tahtının,
kendi küçük hükmünün telaşında.
Bu mahallede adına barış dedikleri yalan,

Bütün sofalarda in cin kurulmuş,
Evler beklemekten artık yorulmuş,
Okul kapısına zincir vurulmuş,
Baba ocakları kış uykusunda.

Hangi rüzgâr çekse beni,
Döner gelir sana durur.
Unutmam imkânsız seni,
Döner gelir sana durur.

Baharda odama, güneşten önce,
Gülen gözlerinle yüzün doğardı.
Hanımeli, leylak, güllerden önce,
Beni sarhoş eden kokun dolardı.

Zeytin dalları kan ağlıyor bin yıldır bu kadim topraklarda,
Fırat ve Dicle, ağıtlar taşıyor denize, çocukların gözyaşından.
Barut kokusu sindi sokağa, şehre, ekmeğe ve kutsal kitaplara,
Yorulmadı toprak ölüleri sarmaktan, ama insan bıktı bu savaştan!