Ölü Şairler Korosu (kolera günleri..

Şiirlerime karşılık bulamıyorum
Okuduğum kitaplar yetmiyor
Birlikte yaşadığım kadınlar gibi
Doyamadığım bi şey var
Ta Orta çağlardan içime kalan

Bi sırtlan sızısı cigerimde
Pençesi
Îrin dolu kanserli bir iğne

Kûfrûme dönüyor her gün batımı anımsayışlarım
Kanayan şey yaradan çok yaralayan
Çok saçma
En az saçındaki tenine uymayan toka kadar
Seni sevemeyişim
Islak bir kibrit ateşine ihtiyacım vardı oysa
Yanmayacagını bile bile yanmak

Gençtim ben bir zamanlar
Her renkte sakallarım vardı
Yağmur sonrası gökkuşağı ellerim
Ceketimi hep oraya asardım kör ebe oynarken
Oysa kör de ben mişim ebe de
Bir eskicinin
Eskici geldi diye bağıran suskunluğunda anladım

Zamanımın bittiği zamanların içinde olduğumu bildigim için yazıyorum bunları
senin bilmene ihtiyac duyduğumdandır
kim bilir
O kadar ışık hızı yıl varabilir mi
Ne dersin
Ölü insanlardan çıkan o ses
Düşündürücü yada karmaşık degil aslında
Aksine cok sıradan ve basit bi yalnızlık benimkisi
V
Kırgın olmam kızgın olmam neyi farkettirir ki
Yer çekimine karşı koyabilir miydik sence
Gercekten anlayabilseydik birbirimizi
Yuvarlanarak öpüşebilirmiydik yada
Gökyüzünden tane tane düşüp topaklanan kar taneleri gibi
Bence bunlari bi kenara bırakıp bu gece
Terbiyesizce veda edelim bu dünyadan
Siktir edip derimizdeki tüm yasal acıları