Ölmüş bir kalp, yeniden doğar mı??

Soruyorum kendime;
Ölmüş bir kalp, yeniden doğar mı?
Çektiğim acının haddi hesabı yoktu.
Yıkılan hayallerimin ardından,
kırılan umutlarımın nedenlerini sorgularken,
ölmüş ruhumun yasını tutarken,
gözlerimde kalan son bakışın izi dururken,
ölmüş bir kalp yeniden doğar mı,
yeniden başkasını sevebilir mi?
soruyorum kendime...

meğer oluyormuş
Seni görene kadar inanmıyordum buna.
Hak etmediğim ayrılığın acısını henüz atlatamamışken
kim böyle düşünmezdi?
söylesene
"Ben bir daha asla birini sevemem,
ondan gayrısını istemem,
yüreğimin acısını dindiremem,
gözyaşlarımı silemem..." demezdi..
hangi aşık böyle hissetmezdi?

Mevsimler gibidir aşk,
döner durur zamanı geldikçe..
yaşamla ölüm arası gibidir
aslında..

şimdi sen girdin hayatıma, kalbime, zihnime,
Yüreğimde tomurcuklanan aşkın filizi,
dünü hatırlatmayan bir bahar gibi
sessizce yeşerdi yüreğimde.
taşa dönmüş çatlaklarımdan içeri süzülen bir hayat gibi..

Dünden belliymiş aşkın gelişi;
varlığını hissettiğimde içimin titreyişi,
yokluğunda bile özletişi,
Bana dedirtti ki:
Yeniden sevmek de mümkünmüş.

Benden önce
başkası tarafından incitilmiş bir yüreğe
yeniden sevmeyi,
güvenmeyi,
inanmayı öğretmek...

Senden önce
aynı acının içinde yoğrulmuş biri olduğum hâlde,
ilk kez seviyormuş gibi
kalbimin yeniden sevebildiğine inanmak...

Meğer bu da varmış kaderde...

Ondan başkasını düşünememek,
kalbimin her atışında bir dua gibi adını anmak,
yarını onunla düşlemek...
ya o içimin titreyişi,
üstüne düştüğüm haller,
sevmeye kıyamayışım
kaybetmekten korkuşum yok mu?

Nasıl anlatılır ki, bilmem...

Kalbimde sana ayrılmış yeri
çoktan hazırlamışım meğer.

Dünya durunca anladım.
Yüreğime dokununca yeniden akmaya başladı zaman
seninle yeniden başladı o anlar...

Kaşına, gözüne kurban olduğum,
seni bana verene şükürler olsun.
Şimdi,
yeniden doğan kalbimle
seni sevmeye hazırım.
Peki ya sen...
benimle yeniden doğmaya var mısın sevgilim?