Kırmızı ile geldim sana,
Tutkuyla ve aşkla.
Sevince seversin sandım,
Yanılmışım oysa.
Mavinin huzurunu aradım sende,
Yıkık döküğüm;
Viran olmuş evim, bağım...
Tutmuyor dikiş.
Hangi yanımı sarsam,
Diğer yanım kanıyor...
Ay ışığına sakladım ay yüzünü,
Kimse bilemedi orada olduğunu,
Benden başka.
Her ay ışığı vurduğunda,
Dans etti ruhumuz dalgalarda.
İnsan kendinden kaçabilir mi, sevdiğim?
Sen benden gitmedin ki,
Sen kendinden gittin.
Seni seven bendim,
Bana meftun olan sen...
İnsan bilmediğinden korkar,
Kalbim kırık, gönlüm yorgun...
Senli gecelerin hayali,
Ay ışığı kadar uzak;
Gönlüme düşen her mehtap sana tutsak.
Sevgin uğruna vazgeçmekti belki sevmek.
Çocukluğunu al karşına konuş dediler...
Aldım karşıma ama;
Bilemedim ne söylesem.
"Kıymetini bildiremedim;
Kırdılar kalbini, yok saydılar bazen.
Düş yollara sevdiğim,
Kendini bul önce.
Nerede bıraktığını unuttun çoktan;
Ama dünler bitti, yarınlar var önünde.
Bul kendini,
Geç kalma.
Yüreğimin suskunluğuna sakladım seni;
Ses etmedim, hiç dillendirmedim.
Kimse bilmesin, kimse almasın diye
Gizledim; gizlice sevdim seni.
Anarsam kaybolursun sandım,
Ruhuma hapsettim seni.
Kime ne anlatsan herkes kendi penceresinden bakıp yargılıyor;
Seni, olanları, gidenleri, kalanları...
Oysaki herkesin yaşadığı kendine ağırdı.
Ne anlatmalıydı ki insan?
Kim tarafsız dinleyebilmeliydi,
O sessiz çığlıkları duyabilmeliydi?
Günaydın Eylül,
Hoş gel...
Önce saygıyla, sonra sevgiyle,
Can bağıyla gel.
Yaprakların sararırken ömrümüz gibi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!