Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Aç gönül kapılarını sana geldim.
Senin olmaya geldim.
Sende yeniden doğdum ben.
Sevmeyi öğret bana sevgili.
Hayata gözlerini yeni açmış bir çocuk,
Gibiyim sanki.

Sus yüreğim yeni, sevda arama,
Bir daha güvenmek, zor biliyorum.
Tuz bastım kanayan, gönül yarama,
Ben mevladan, sade af, diliyorum.

Kaderde yazılan, neyse yaşanır,

Bir gonca gül idim soldurdu beni,
Kıymet bilmezlere yoldurdu beni.
Murada ermeden öldürdü beni,
Bilmem ki bu dertler, kalır mı baki,
Bilsen hallerimi acırsın saki.

Sen yalancı bir şair, ben aşkına kanarım,
Sunduğun aşk meyini, içer isem kanarım.
Neşter vurdun sineme ılgıt ılgıt kanarım,
Gün gelir bu sevdamız, türkülerde söylenir.
Söyledikçe gönlümüz garib garib eylenir!

Ayrılık ateşi düştü özüme,
Yan dedi gözlerim, ağladı yine.
Bir alev rüzgârı çarptı yüzüme,
Sön dedi gözlerim, ağladı yine.

Aşılmaz sevdanın karlı yolları,
Buz dedi gözlerim, ağladı yine.
Boynuna dolanan narin kolları,
Çöz dedi gözlerim, ağladı yine.

Kes selam sabahı, at uzağına,

Aklarla doldu bak nur şakaklarım,
Anar mı adını kor dudaklarım?
Ne kadar silsem de al yanaklarım,
Yaş dedi gözlerim, ağladı yine.

Nehir mi vadinden inen çay mıdır?

Kaşları çeğmenlenmiş ela gözler yaslı mı?
Kerem güzel sevdi de zalim olan Aslı’mı?
Duy artık feryadımı yâr yüreğin paslı mı?
Baharımda açan gül sonbaharda gazelsin.
Sen benimle gülerken ağlarken de güzelsin!

Gezdiğim yerlerde aklıma geldin
Bir of... çektim içten bağrımı deldin
Gözlerimden akan yağmur dun seldin,
Yüreğimi yakıp dağlatma beni
Yeter ağlattığın ağlatma beni.

Ah be sevgili, içimden, atamıyorum seni.
Görüyor musun sevgili,
Şimdi yıkılmış bir harabeden farkım yok.
Uyanmak istemiyorum, yemek yemiyorum,
İşe gitmiyorum.
Darmadağın bir haldeyim.