Üç Kırık Kalem
Önce kalemim kırıldı,
bir cümlenin tam ortasında,
yarım kalmış bir haykırış gibi
Uçurum Çiçeği Lavinia
Hayat, bazı kadınların omuzlarına mevsimlerden daha ağır yükler bırakır.
Onlar konuşmayı unutmaz; yalnızca seslerini inciten dünyaya emanet etmezler.
Bir gün gelir, gözlerinde yılların susturduğu bütün çığlıklar büyür.
Yalnızlıklar Rıhtımı
O gözlerin,
ertelenmiş bir sevdayı uçurumun eşiğine sürükledi.
Kimsesizliğin sarhoş sessizliğinde,
bu harabeye dönmüş gönlüm çırpınıp durdu.
Uçurumun Kenarında Kapanmayan Parantez
Uçurumun kenarında yankılanan o kahkaha, sıradan bir neşenin değil, ruha saplanan derin bir sancının en acı dışavurumudur. Rüzgâr saçlarını dağıtırken o kadın, gözlerindeki yaşları birer inci gibi toprağa bırakarak gülüyor; bu gülüş, gidenin arkasından bırakılan sessizliğe inat, göğün en yüksek kubbesine ulaşıp hıçkırığa dönüşen bir isyandır. Adımlarını boşluğa bırakan her esinti, içindeki çığlığı daha da büyütüyor. Oysa o çığlık, kaybolmaktan korkanların değil, zaten çoktan kaybedilmiş bir hikâyenin en son nefesidir.
Aynı saatlerde, geride kalan bir adamın göğüs kafesi, taşıyamayacağı kadar ağır bir enkazla doludur. Yaralı bir kalp, yalnızlığın en sessiz odasında, kendi kanıyla yazdığı hatıraları ezberlemektedir. Zaman, onun için akmayı çoktan bırakmıştır; çünkü gidenin ayak sesleri, evin her köşesinde hâlâ yankılanmaktadır. O adam, gururunu bir kenara bırakıp acısıyla baş başa kaldığında, ruhunun derinliklerindeki tavan arasına saklanan o kadının hayaliyle sarhoş olur. Her nefes alış, yüreğine saplanan keskin bir bıçak gibidir ama o, bu acıyı dahi kutsal bir emanet gibi taşımaktadır.
Sessizce seni düşünüyorum,uçsuz bucaksız bu ummanda,bitmeyen yollarda seni bekliyorum nemli göz yaşlarına,
Bir tebesum etsen gozlerinle,
Yer yerinden oynasa,
Seller,heyelanlar,depremler olsa altında kalsam,
O karanlıkta bile gülüşümde gizli olacaksın,
Son nefesimi vermeden,gülüşüne sonkez gözlerim açıkken dokunabilsem,
Unuttuğun Yerden Öpüyorum
Sessizce seni düşünüyorum...
Uçsuz bucaksız bu ummanda,
Bitmeyen yollarda nemli gözyaşlarımla seni bekliyorum.
Ve Ben Sadece Susmayı Öğrendim
Hatırlamıyorum…
Ne zaman kendim için bir şey yapmak istedim,
Ne zaman içimde bir ses “yaşamak” dedi,
Ardından hep bir ayrılık dayandı yüreğime.
Ve Hiç Kimse Bilmedi
Ben seni…
Yaşamakla ölmek arasında sıkışmış bir cümlenin ortasında sevdim.
Ne başı vardı bu sevdanın,
Ne de sonu…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!