Küs Şiiri - Turgut Hatay

Sen yoksun,
Artık sahiller yapayalnız
Dalgalar olduğum yere vurmuyor,
Esmiyor rüzgar saçların yok diye
Martılar attığım simide küs.
Feri söndü gözlerimin,
Karanlığa büründü yüreğim.
Kırıldı kalemim, Darağacındayım,
Üstüne çıktığım iskemle bana küs.
Cellat halime gülmekte,
Beterin beteri olsa da
Ölmekten beter acım var,
Boynumdaki ilmek bana küs.
Neymiş Ferhat’ın yaşadığı mecnunun çektiği,
Delindi yüreğim binlerce yerinden
alev alev çöllere çekildi kanım.
Saplanan hançer, yüreğime,
Kavrulan kumlar tenime küs.
Gözlerim bana isyanlarda,
Ellerim ayaklarım benden habersiz
Aklım firarda.
Bir ben vardı ya hani benden içerde,
Bulamaz oldum
sürgün yedim Yalnızlığa.
Aynalar suretime küs,
Gördüğüm kimdir tanımıyorum
Beni gören var mı bilemiyorum
Tüm suretler gözlerime küs.
Sen oldu artık her yer
Sen oldu her yüz.
Artık bana tahammül eden tek yer
Musalladan sonraki omuz.
Toprak sen olur mu bilmem
Kucaklar mı beni sen gibi?
Deva olur mu yaralarıma?
Heyhat!!!
Küs mü yoksa o da bana…