Kaybettik Biz Şiiri - Aytaç Başkan

Bir gün insan, en çok güldüğü yerden eksiliyormuş meğer...
Ben bunu senden sonra öğrendim.
Kalabalıkların içinde yürürken bile omzuma çöken o yalnızlığı, gecelerin sabaha varmayan sessizliğini, her şarkının gelip seni anlatmasını...
Ben senden sonra öğrendim.
Bir zamanlar adını umut diye ezberleyen bu yürek, şimdi sessizliğin yükünü taşıyor. Ne sana kızabiliyorum, ne de seni tamamen unutabiliyorum. Çünkü bazı insanlar gider, ama yokluğu kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Kaybettik biz...
Ne sen kazandın, ne ben. Bir aşkın enkazında iki ayrı hayat kaldık.
Ben seni ömrüm sandım. Sen ise bir mevsim gibi geçip gittin. Ardında kırık düşler, yarım dualar ve susmaktan yorulmuş bir kalp bıraktın.
Şimdi kimseye anlatamadığım bir hikâyeyim ben. Adı sensin, sonu hüzün.
Biliyor musun? İnsan sevdiğini değil, onunla kurduğu hayalleri özlermiş. Ben en çok, seninle kurduğum o yarınları kaybettim.
Artık gökyüzü aynı mavi değil. Yağmur aynı yağmur değil. Çünkü sen yoksan, hiçbir mevsimin tadı yok.
Kaybettik biz...
Birbirimizi değil sadece; gülüşlerimizi, gözlerimizdeki ışığı, aynı yolda yürüme hayalimizi de kaybettik.
Belki bir gün yollarımız yine kesişir. Ama ben o gün, sana değil, sende bıraktığım kendime bakarım.
Çünkü sen giderken yalnızca elimi bırakmadın...
İçimde sana inanan o güzel insanı da alıp gittin.
Ve şimdi geriye dönüp baktığımda, tek bir cümle kalıyor dudaklarımda:
Kaybettik biz... Çünkü sevmek yetti, ama birlikte kalmaya yetmedi.