Vavdan Elife Şiiri - Faruk Yaşa

Ne olmuş ki
aklımda olmayıp
yanı başımda olsan?

Her gece yolum
pencerenden geçiyor;
ben geçiyorum,
gölgen kalıyor bende.

“Uzaktan sevilir mi?”
“Nasıl sever ki?” demişsin.

Bilmezsin;

ben görmeden inanmanın
ne demek olduğunu
biraz da sende öğrendim.

Her yokluğunda
imanımı tazeliyorum
farkında olmadan.

Kaç ömür tükenir
bu yolda, bilmem.

Benim ömrümse tükeniyor
sesine dokunmadan,
gözlerini solumadan,
tenini duymadan,
kokunu görmeden,
saçlarını koklamadan.

Bütün duyularım
yerini şaşırmış sende.

Ben de öyle —

bir vav gibi
eğilmişim yokluğuna;

sana çıkan
bir elif arıyorum
kendimde.