Söyler misin bana,
hangi şairin şiirinde saklısın?
Hangi sevda kokan mısranın içinde bir ömür okunmadan kalırsın?
Hangi kalem dokundu sana böyle,
hangi sözcükte çoğaldı güzelliğin?
Her hecede biraz daha derinleşip hangi şiirin kalbinde uyursun?
Satır satır, hece hece,
bir kadeh aşk gibi süzülüyorsun geceye.
Her yudumda biraz daha sen,
her susuşta biraz daha özlem düşüyor içime.
Öyle bir sevda ki bu, ne dibe çöküyor
ne de bitiyor;
kalem kâğıda her dokunduğunda
yüreğin en kuytu yerinden yeniden doğuyor.
Sen, içinden ateşler geçiren bir dize, harfleri yanarken bile tüten bir koku…
Seni yazan eller çoktan kül olsa da
hangi şiir söndürebilir içimdeki tutkuyu?
Bir mısranın ucunda başlıyor yangının, öteki ucunda geceye karışıyor sesin.
Ben her şiirde seni ararken kendime rastlıyorum,
sen sanıp herkesi.
Şimdi söyle, hangi şairin düşüsün,
hangi şiirin kimseye anlatılmayan sırrı?
Bir geceye sığmayacak kadar derin,
bir ömre sığmayacak kadar yarım…
Belki de hiçbir şair yazmadı seni;
belki sen, söylenememiş bir sözün sızısı, bir kadehin dibinde unutulmuş son yudum, bir de geceye düşen aşkın yanık imzası…
19.10.2026
~ Gülay Özdemir~
Kayıt Tarihi : 19.10.2026 21:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yorumsuz:))




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!