Hande Ünsal Şiirleri - Şair Hande Ünsal

Yoruldum Anne..
Sırtımdan Vuran Hainlerden,
Elime Uzanan Sahte Ellerden,
Düşüp Yeniden Direnmekten Yoruldum.!

Büyüdüm Anne..

Eyy Aşk.!
Kalbimde, Senin Şulenden Bir Ateş Var..
O Ateş ki; Beni Nasıl Yaktığını Bilemezsin.!
Anlatamam, İçimdeki Yangını..
Dilim Aşktan Mühürlenmiş..
Kalbim Aşkla Kilitlenmiş..

Hangi Şairin Kalemi Yazar
Bu Acının Tarifini
Hangi Doktor, Dikiş Atabilir
Kesilen Sol Yanıma
Sana Attığım Her Adımda
Açtığım Her Kapıda

Gün Olur;
Sende Benim Düştüğüm Yerden Düşersin,
Duam Odur Ki;
Seninde Tutan Olmasın Elinden.!
Benim Sensizliğim Kadar,
Uzun Sürsün Yalnızlığın,

Hiç Hak Ettiği Gibi Sevilmemiş Bir Adam..
Ve Hiç Hak Ettiği Değeri Görememiş Bir Kadın..
Aynı Yaradan Doğmuş, İki Yürek..
Aynı Acıları Tatmış, İki Yaralı Kalp..
Tesadüfe Sanılmış Bir Tesadüf.!
Adam Sevilmeyi Unutmuştu..

Gitme Sevgilim.!
Aklım Gitsin, Gönüm Bitsin,
Yeter Ki; Sen Bitme.!

Benim Güneşim, Senin Gölgen De Saklı.
Benim Aydınlığım, Işık Olur Senin Gecene.!

Bir Yaz Günüydü İstanbul da..
Saat Gecenin Üçü.!
Kalbimin Kapısı Çalındı,
Beklemediğim Bir Anda..
Korkuyla ve Endişeyle Aradım Kapımı,
Yavaşça..

Hatırlar mısın.?
Bir Zamanlar
Gözlerin Gözlerime Değerdi
Sessizce..
Bir Olmuştuk,
Biz Olmuştuk,

Zaman Gece Yarısı..
Ay Işığı Vurdu Gözlerime..
Yağmurun Damlaları Çaldı Penceremi..
Rüzgârın Hediyesi Buldu Burnumu..
Senden Habersiz,
İçime Çektim Yine Kokunu..

Dedim ki;
Aşığım,
Dünyada Bir Nur Yüzlüye..
Gözlerine Doya Doya Bakmak İsterim.!

Cennet Bahçesinden