Gönül Kandili Şiiri - Dr Yusuf Polat

Durur mu sandın giden o ahir zamanı
Zaman mı geçer,
Yoksa ömür mü geçer insanın içinden
Sen hâlâ dünün gölgesinde uyurken,
Güneşse doğmuştur hakikat ülkesinden.

Gönül kandilin sönmeye yüz tutmuşsa,
Geceyi suçlama, dön de içine bir bak.
Çünkü insanın en koyu karanlığı,
Kendi nefsine tuttuğu aynada saklıdır.

Yolumu kaybettim deme ey deli gönül!
Sen O’na dönersen, yol sana açılır.
Bir damla samimi tövbe düşse yüreğine,
Nice kurumuş bahçeler yeniden saçılır.

Karanlık bitmez sanma,
Her gecenin bağrında bir seher gizlidir.
Şükür, ruhun sofrasındaki ekmek;
Sabır, o ekmeği büyüten topraktır.
Biri eksilirse öteki yetim kalır,
Gönül bahçesinde gül solar diken çoğalır.

Ey gönül!
Başkalarının kandilini aramadan önce
Kendi kandiline yağ ol.
Bir damla merhamet koy fitiline,
Bir nefes iman üfle ateşine.
Sen Hak ile dirilirsen eğer,
Bahar gelir senden habersiz gönüllere

Unutma! Hak kapısı kapanmaz kuluna;
Her secde,
Sonsuzluğa açılan bir pencere
Toprak bedeni vakte emanet etse de
Aşk, ruhun içinde bitmeyen bir seferdir.
Hakk’a yönelen bir gönül için
Son dediğin, başlangıcın beklenen eşiğidir.

Öyleyse korkma gönül ümitle sığın Allah’a
Rahmet, ümidini yitirmeyen kalbe
Her an yeniden doğan bir güneştir.
Ve bil ki…
Bir damla aşk O’nun denizine düşerse,
Damla kaybolmaz; denizin sırrına kavuşur.