Gölgem Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ne tuhaf şey şu yalnızlık;
Bazen bir insanı beklersin,
Bazen bir dostu,
Bazen de gölgenden başka
Kimsen yoktur.
Oysa gölgenizle
Konuşmuşluğum da yoktu.
Ama bilirdim,
Ben yürürken o da yürürdü.
Şimdi anlıyorum:
İnsan bazen yalnız kalmıyor,
Yalnızlığı
Bile kendisini bırakıp gidiyor.
Bir de sabah olsa…
Güneş doğsa,
Gölge geri gelse
Hiçbir şey sormam ona.
Nerelerdeydin, demem.
Yeter ki
Benle yine yolları adımlasın