Gökyüzü Gibi Şiiri - Gülay Özdemir

Söyler misin bana,
hangi şairin
sevda kokan mısralarında saklısın?
Hangi şiirin kıyısında
adın geçmeden çoğalıyorsun?

Satır satır,
hece hece,
bir kadehte yudumlanan aşk gibi
düşüyorsun dilime.
Her yudumda biraz daha derin,
her susuşta biraz daha yakınsın.

Kalemin şahitliğinde
yüreğin içinden geçiyorsun;
küllerini taşıyan
uzun bir ateş gibi.
Dokunduğun yerde
gece bile karanlığını unutuyor.

Sen,
bitmeyen bir şiirin
en güzel yerinde duran virgül gibisin.
Ne seni söylemeye yetiyor kelimeler,
ne susmaya gücüm yetiyor.

Her dize içimde
başka bir yara açıyor.
Gecenin koynuna düştüğünde
yıldızlar susuyor birer birer.
Ay yüzünü saklıyor.
Ben seni karanlıkta aramıyorum;
çünkü bazı aşklar
insanın içinde yanıyor.

Belki de sen
gökyüzü gibisin;
dokunamadığım kadar uzak,
bakmaktan vazgeçemediğim kadar yakın.
Başımı kaldırdığımda
içimde bir çocuk
yeniden inanıyor sonsuzluğa.

Ve ben
adını koyamadığım bu sevdanın
son mısrasında bekliyorum.
Kalem susuyor, gece derinleşiyor.
Bir tek yüreğim konuşuyor:
Bazı aşklar
şiire sığmayacak kadar
gökyüzü gibidir.

12.07.2020