Gece Gözlü nün kuytusu Şiiri - Gece Gözlü

Gece Gözlü’nün Kuytusu

​Ben kendi içimde bir kent kurdum,
Sokakları senden boş, kaldırımları sessizlikten.
Bir yankı büyütüyorum göğsümün çeperinde;
Söylediğim her söz, dönüp yine beni vuruyor en derinden.

​O gece gözlerin ki... İçinde fırtınaların sustuğu devasa bir karanlık,
Yalnızlık dediğin, o gözlerin çukuruna dökülen koyu bir cıva gibi;
Ağır, soğuk ve sızdığı her aralığı çaresizce kaplayan.

Bir aynanın karşısında saatlerce durup,
O simsiyah bakışlarda yabancı bir çehre aramakmış meğer.
​Zaman, paslı bir makas gibi kesiyor gecenin tülünü,
Dökülüyor kucağıma sahipsiz dakikalar.
Ben ki o gece gözlerin rüzgârında bile savrulmayan bir avlu,
Dökülen yapraklarımın sesini sadece kendi içimde duyarım.

​Suskunluğum bir çığlıktır aslında gökyüzüne atılan,
Ama bakışlarındaki o koyu bulutlar sağır, yıldızlar tek bir kelime etmez.
Bir gölge gibi yapıştım kendi adımlarıma;
Ne o gece gözlü karanlığından kaçabiliyorum,
Ne de varabiliyorum aydınlık bir kıyıya.

​bırakın; o gece gözlerin kendi lisanınca konuşsun benimle,
insan, en çok bir çift bakışın kimsesizliğinde büyütür tanrısını.
Ben bu ıssızlığın hem mimarı, hem mahkûmuyum artık;
Kendi içimde boğulur, o gece gözlerde doğarım her gece.