Gece Şiiri - Nebahat Cangülüm Kılakay

Gece
​Gecenin matemi sardı yine ürkek bedenimi,
Bir kuş kanadı misali çırpınır yüreğim...
Titriyorum içten içe, derin bir soğukta,
Sanki musallaya yatırılmış çaresiz bedenim.

​Karanlığın hüznünde boğulurken zaman,
Gözlerimden süzülür kan gibi gözyaşları.
Öylesine derin bir acı, tarifsiz bir korku;
Sarsılır ruhum, depremler misali.

​Böylesine zifiri, böylesine kimsesiz bir gece...
Haykırmak istiyorum çığlık çığlığa,
Lakin lal olmuş dilim, sesim çıkmıyor,
Kesiliyor nefesim, göğsüm daralmakta.

​Suskun bir yas tutuyor şimdi yüreğim,
Göklerden kendi enkazına bakıyor ruhum.
Buz kesmiş bir ölü gibi serilmiş bedenim,
Gecenin karanlığında, o sonsuz uykuda...

​Derken, uyanmak istercesine zorlanır göz kapaklarım,
Aralanan kirpiklerimde asılı kalır bir damla yaş.
İçeri sızar çılız ama inatçı bir ışık,
Odanın kasvetini bir bıçak gibi yırtarcasına.

​Bir ses fısıldar derinden: "Hadi, uyan artık..."
Kovar gecenin tüm hüznünü, siler karanlığı.
İçim kıpırdar, ısınır yüreğim sıcak bir gülüşle;
Güneş doğar ruhuma, ruhumda baharlar açar...

****(Cangülüm) ****
Nebahat Kılakay