Eylül Kendini Ezberletti

Yine eylülün kızılında çoğalıyor şiirler, Her mevsim kendinden söz ettiriyor eylül; Hem gelişinde düşüyor yüreklere, Hem gidişinde bir ömür kalıyor gönüllerde.

Her mevsim eylülün kapısında kalıyor kalpler, Bir türlü kapanmıyor o eski pencereler; Hangi şairin kalemine baksam, Bir eylül düşüyor sayfalarca dizelerden.

Şiirler, uçurum uçurum yüreklerde, Kapanmayan bir eylül penceresinde; Sayfalar dolusu şiir akıyor denize, Ne kapanıyor pencere ne gidiliyor ötesine.

Her dizede biraz ayrılık, biraz hüzün, Her mısrada sarıya çalan bir ömür; Mevsimler geçiyor, yıllar değişiyor, Eylül kendini ezberletti bir kere.

Aşklar, eylülün yakamozunda, Çilingir sofraları kurulurken kıyılarda; Türküler, şarkılar gülümsüyordu eylüle, Bir başka sızı saklıydı her şarkıda.

Kuşlar kanat çırparken umuda, Rüzgâr sarı yaprakları savuruyordu; Yine eylülün kızılında çoğalıyordu Aşklar, şiirler, yarım kalmış umutlar.

Gökyüzü yıldızlarını bir bir donatmış, İlham bırakıyordu kızıl akşamlara; Yaprakların arasında nağmeler saklı, Bir gülüş ilişiyordu uzak pencerelere.

Dağılıyordu kasvet, gece usulca susuyor, Kül rengi göklerde bir resim beliriyordu; Âşıklar, yıldızlardan ödünç aldıkları ışıkla Eylülün suretini gökyüzüne çiziyordu.

Hırpalanmış, keder yüklü pencerelerde, Bir istasyon gibi açılıyordu eylül; Kimi bir vedayı bekliyordu peronda, Kimi giden bir ömrün ardından susuyordu.

Ne trenler bitiriyordu ayrılıkları, Ne takvimler silebiliyordu sarı izleri; Her sonbahar aynı kapıya varıyordu insan, Eylül kendini ezberletti; unutmak ne mümkün!
28.09.2026
~ Gülay Özdemir~