Duman ve Hücre Şiiri - Gece Gözlü

Duman ve Hücre
​
​Sorsan bana bir gece yarısı,
"Sigaran mı, ben mi?" diye…
Gülümser, "Sigaram" derim hileli bir dille,
Alınıp gitme, kırılmasın içinin ince teli.

Bilmezsin ki o zehrin harında,
Tütünün hemen yanında sen varsın her gece.
​Sen benim son sigaram gibisin;
Dudaklarıma dokunduğun an başımı döndüren,
Ömrümü bir dumanın ipiyle kendine bağlayan...

Seni her içime çekişimde,
Hücrelerimde, ciğerlerimin en karanlık kuyularında
Yavaşça gezinirsin, buram buram dağılırsın.

​İsterim ki o duman hiç çıkmasın dışarı,
Göğsümün kafesinde hapsolsun, içimde kalsın.
Zaman çürütsün varsın hatıraları,
Unutsam da sesinin melodisini bir gün,
O tütün kokun, o yangının kokusu...
Sinmiş bir kere ruhuma, silinmez asla.

​
​Bir nefes daha çekiyorum gecenin siyahından,
Alevin ucunda kıvılcımlanan senin hayalin.
Sarmışsın göğsümü sarmaşık gibi,
Külüm tabağa düşer, sen içime...

Düşündükçe daha da derinleşir bu yangın.
​Sanki ciğerlerimde bir şehir kurmuşsun,
Sokaklarında yalnız senin kokun esiyor.
Sesin silinse de zamansız aynalardan,
Ruhuma kazınmış tütün rengi gözlerin.

Ne zaman bir kıvılcım çaksa karanlıkta,
Seni soluyorum, seni tüketiyorum içimde.
​Son fırtı çekmek gibisi yok bu sevdadan,
Yanacaksa yansın bırak, ömrün ciğeri.
Sen benim içimden atamadığım zehrim,
Bırakamadığım, vazgeçemediğim tek nefesimsin...

​
​söndürsem de bu tütünü kor ateşinde,
Parçalanmış bir avuç kül kalır geriye.
Ama sen... Sen kalırsın en derin kuyu hapsinde,
Dumanın ciğerimde bıraktığı o sızlayan izde.

​Bir gün parmaklarımın arasında tükenirse vakit,
Gözlerim yavaşça kapanırsa bu son karanlığa,
Son nefesim yine senin kokunla dolacak.
ben seni bir alışkanlık değil,
Yaşamak için içime çekmek zorunda olduğum için,
O zehirli havam kıldım.

​Sorsan yine, bir asır geçse de aradan:
"Sigaran mı, ben mi?" diye…
Gözlerinin içine bakıp yine aynı yalanı söylerim:
"Sigaram" derim sevgili,
bilirim ki; o duman Sen'sin,
Ben ise seni yudum yudum tüketen o biçare içici...