Deniz bugün benden taraf değil,
hangi kıyıya varsam içimde aynı kış.
Dalgalar, adını bilmedikleri bir kadının ardından
ağlayan yaşlı balıkçılar gibi suskun.
Bir vakitler suya bakınca seni görürdüm,
şimdi kendime bile rastlamıyorum.
Gökyüzü, denizin omzuna yaslanmış;
ben hangi ufka baksam, orada yokum.
İnsan en çok hangi limanda kaybolur,
vardığı yerde mi, dönemediği yerde mi?
Ben bütün yolları sana çıkardım bir zaman,
meğer bazı yollar insanı kendinden edermiş.
Masada iki kadehin gölgesi duruyor,
biri boş, öteki geçmişle dolu.
Anason, eski bir türkünün içinden geçiyor;
gece, söyleyemediğim ne varsa bir bir koyuyor önüme.
Seni suçlamıyorum artık,
denizin suçu yok kıyıya vurmayan dalgada.
Belki de ben, sana ulaşmak uğruna
kendi kıyılarımı terk ettim yıllarca.
Şimdi içimde ne bir gemi kalkıyor ne de
dönmeni bekleyen bir liman var.
Yalnız, hangi yana dönsem karşıma çıkan
ve gözlerimi kaçırınca büyüyen o eski yabancı…
Eylül bitiyor, diyorlar.
Oysa deniz hâlâ aynı yerde,
ben hâlâ aynı sorunun kıyısında:
Bir insan, bir başkasında kaybettiği kendini
hangi denizden geri alır?
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 18.10.2026 17:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!