Dağların Öte Yanı Şiiri - Seyrani Göl

Akşam, dağların ardına çekildiğinde
bir şey kaldı aramızda,
ne yoldu bu ne uzaklık;
insan bazen aynı gökyüzünün altında
birbirine ömürlerce uzak düşüyor.

Ben seni hangi mevsimde bıraktım,
hatırlamıyorum artık.
Yalnız, içimde bir yer var;
ne yağmur değiyor oraya
ne de gün ışığı vuruyor.

Bazen bir dağın ardında sanıyorum seni,
bazen içimde, dokunamadığım bir yerde.
Sonra anlıyorum;
uzaklık, insanın arasında değil,
aynı şeye bakıp başka hayatlar görmesinde.

Şimdi akşam yine dağlara yaslanıyor,
su, kendi karanlığını taşıyor.
Sana söyleyeceklerim yok artık;
yalnız, bir zamanlar seninle mümkün olan
bir dünyayı özlüyorum.

Belki sen de bir akşam durursun,
hiç bilmediğin bir kıyıda.
Bir su geçer önünden,
bir dağ kararır uzakta.
İçinde bir şey sızlarsa ansızın,
adını koyma; belki benimdir.

Bazı insanlar gider de
ardında bir boşluk bırakmaz;
dünyanın anlamı değişir yalnızca.
Aynı gökyüzü, aynı akşam, aynı su…
İnsan, bir daha hiçbir yere eskisi gibi bakamaz.
S.GÖL