“İyi misin?”ler yamandı dilime,
sökülmesin diye
birkaç yerinden kendime diktiğim.
Kan kusup
“kızılcık şerbeti içtim” dedim.
Kim demiş ki dünya han,
sen bir yolcu…
Hangi yoldan geçiyorum bilmiyorum,
hangi durakta sustuğumu,
hangi gecede kaybettim kendimi.
Kimsiniz siz bayım?
Nasıl böyle hüküm sürersiniz,
hiç kimsenin tahtına oturmadan
bir kalbin bütün odalarını
nasıl böyle sessizce gezersiniz?
Ben bir kadınım;
içimde kimsenin bilmediği bir bahçe,
kapısında çocukluğumun paslı anahtarı,
eşiğinde annemin duası,
duvarlarında ömrümden kalma gölgeler…
Hayat bana her şeyi birden vermedi;
Kokarak seviyorum…
Çocukluk de, ayıp de, ne dersen de.
İnsan bazen kendi kalbinin
en mahcup misafiri oluyor;
kapıyı çalmaya korkan,
gitmeye gönlü razı olmayan.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!