Bir fırtına koptu ömrümün tam ortasında,
Kayboldu umutlarım gecenin karanlığında.
Ne giden geri döndü ne kalan anladı,
İnsan en çok da sustuğunda ağladı.
Yollar uzun, yükümüz ağır,
Her gülüşün ardında bir hüzün saklıdır.
Biz de güldük, kimseler bilmeden,
Kaç gece sabahladık içimizden ölmeden…
Şimdi rüzgâr nereye savurursa savursun,
Varsın hayat yine bildiğini okusun.
Ben bazı fırtınalardan kırılarak değil, susarak geçtim; kimse bilmedi neleri içime gömdüm, ben yine de hayata yenilmedim.
Kayıt Tarihi : 21.10.2026 13:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!