Aynadaki Yabancı düş Şiiri - Töre Hanım

Gecenin en zifiri yerinde...
Sabaha uyanmak değil bu
Zaten hiç kapanmamış gözlerin
Boşluğa doğru taşması..
Zaman pıhtılaşıyor göğsümün tam ortasında
Ne ileri gidiyor akrep, Ne geri sarıyor yelkovan
Ben seni cok özledim be ZALİM
Öyle bir ağırlık ki bu
İnsanın kendi gölgesi bile yük omuzlarına
Öyle derin bir uçurum,
Öyle kimsesiz bir çökmüşlük..
İçimde biriken çığlığı bastırmaya
güç yetmiyor artık.
Kimse bilmiyor bu dilsiz,
Bu darmadağın savaşı.
Hani bir ağaç kökünden kurur da...
Yaprakları yemyeşil kalır ya hani;
Dışım ayakta belki,
Ama içimde koskoca bir orman devriliyor.
İlmek ilmek çözülüyor ruhum,
Bağlandığı her yerden koparak
Ne sitem kâr ediyor bu sessizliğe,
Ne de bir başkası...
Yüzümdeki çizgiler bile yabancı,
Aynadaki bu yüz bana ait değil sanki.
Gözlerimi nereye çevirsem,
O tek bir anın donup kalmış hali...
Kendi kuyumun dibinde,
Kendi sesimin yankısıyla vuruluyorum
Bir insan kaç kez teslim olur?
Yenileceğini bile bile.
Biten bir hikayenin geride kalan
Son nöbetçisiyim şimdi.
Herkes kendi yolunda,
Herkes kendi telaşında akıp giderken...
Ben bu amansız eşiğe çakılıp kaldım.
Ben seni çok özledim be zalim..
Sen bir kere bile arkana bakıp acımadın.
Bense her gün,
Kimseler farkına varmadan,
Bu hesapsız hasretin cezasını çekiyorum.