Aşk Sana Benzerdi, Gönlüm

### AŞK SANA BENZERDİ, GÖNLÜM — Şiirin Hikâyesi Hiç yan yana gelmemişlerdi. Birbirlerinin ellerini tutmamış, aynı sokakta yürümemiş, aynı masada karşılıklı kahve içmemişlerdi. Ama geceler boyunca süren konuşmalarında, birlikte yaşanacak bir ömrün bütün ayrıntılarını biriktirmişlerdi. Adam, onun sesindeki en küçük değişikliği bile tanırdı. Kadın bazen yalnızca adını söylerdi; o tek kelime, adamın bütün gün yüzünde taşıdığı gülümsemeye yeterdi. Haritalarda buluşacakları şehri seçer, gidecekleri sokakları konuşurlardı. Henüz yaşanmamış hatıraları vardı onların. Sonra bir şeyler değişti. Konuşmalar kısaldı, bekleyişler uzadı. Bir zamanlar saatlerce birbirine söyleyecek söz bulan iki insan, artık en önemli cümleleri kuramaz olmuştu. Ve bir gün, hayalini kurdukları ilk buluşma hiç gerçekleşmeden ayrıldılar. Adamı en çok yaralayan, kadının gidişi değildi. Onunla birlikte, henüz başlayamamış bir hayatın da sona ermesiydi. Yıllar geçse de aşk kelimesini duyduğunda aklına hep aynı kadın gelecekti. Çünkü o, aşkı kitaplardan değil, hiç dokunamadığı bir insanın sesinden öğrenmişti. Bir gün birisi ona, “Hiç kavuşmadığın bir insanı bu kadar sevmek mümkün mü?” diye sorsaydı, verecek cevabı vardı. Çünkü o kadını yalnızca olduğu hâliyle değil, birlikte yaşayabilecekleri bütün yıllarla sevmişti. Ve şimdi, ömrünün en ağır ayrılığını yaşıyordu. **Bir kez olsun elini tutamadığı kadının yokluğunu, ömür boyu taşıyacaktı.** **Ona hiçbir zaman “Hoş geldin” diyememişti. Ama “Güle güle” demek zorunda kalmıştı.**