Arda Kalan 2 Şiiri - Ay Taşı

Seni kendimden kurtarmanın ertesindeyim
Şimdi dönüp geriye baktığımda içimde bir yer acıyor
Meğer ne çok zorlanmışım kapını
Ne çok belli etmişim seni sevdiğimi
Her ışığı kendime saymış ve kör kalmışım beni sevmeyişine
Bilmiyorum neydim ben senin için
Onuru olmayan aşık bir kadın mı?
Belki de acıyordun bana ve o yüzden sessiz sakin duruyordun kırmamak adına.
Ya da korkuyordun
İdare edeyim ya hastalıklıysa, ya takıntılıysa mı diyordun
Ben herşeyi neden bu kadar yanlış anlamışım
Ya da neden bu kadar iliğimde tepinmiş sana hissettiğim her duygu.
Yine iyi dayanmışsın bana, muhtemelen sevmediğim, istemediğim, cüzzamlıymış gibi köşe bucak kaçtığım biri; benim sana yaptığımı bana yapsa, kovar, yollar hatta onu yerle yeksan ederdim.
Sevilmediğini anlamayacak kadar aptal mısın diye?
Sen demedin.
Utanıyorum biliyor musun?
Tüm bunları hala sana anlatacak gibi yazıyor ve saklıyor olmaktan.
Bu hissettiğim, bu yaşadığım neydi?
Neden yaşadım bu hali?
Neden göğsümün üzerinde senden kalan, fakat senin hiçbir zaman müdahil olmadığın bir acı tepiniyor?
Yutkunamıyorum günlerdir.
Göğsümü döven koca bir sancı var üzerimde
Nefesimi kesiyor
Gitti
Gittin
Sevmiyor, anladın
Hayat devam ediyor ve yaşıyorsun
Peki bu neyin hüznü?!
Sana kırgın değilim biliyor musun
Sadece üzgünüm.
Yıllarca imtihanın olduğum için
Belki birini ya da birilerini sevdin zaman zaman
Onlar için bir şeyler paylaşmak geldi içinden ama ben yine, aptal kalbimin sesini, senin kalbinin sesi sanarak onu da üstüme alır, sana gelirim diye korktun
Belki vicdan azabın oldum haksız yere.
Oysa, sevmiyorum demiştin.
Pek bir anlamım yoktu g/özünde, ben bir kadındım sense bir erkek. Bundan ötesine geçemedi sendeki yerim.
Şimdi, seni kendimden kurtarmış olmak bile soğutmuyor içimi.
Keşke sana" Benden korkma, yaşa hayatını doya doya, kalbindeki aşka da sahip çık. Ben ne sana ne de başka kimseye zarar verecek insan değilim." Diyebilseydim.
Utanıyorum!
Ve bu seni çok sevmiş ve kavuşamamış olmaktan çok daha fazla yakıyor canımı.
Ömrüm boyunca kimseyi incitmeyen ben, yıllarca eziyet oldum sana hiç bilmeden fark edemeden.
Sanrılarım sancılarım olmuş, görememişim ben.
Sevdanın sancısından başka bir şey daha var ardından kalan; şizofren olduğumu yeni fark etmem ve ruhumu kemiren utancım...
Beni affet gönül sancım.