Ali Admış Şiirleri - Şair Ali Admış

Kimisi, içindeki sevdayı öldürmeye çalışıyor.
Kimisi de öldürdüğünü sandığı sevdasıyla yaşıyor bu hayatı.
Heba olan yıllarına üzülüyor bazısı,
bazısı ise yaşayamadığı yıllarına.
Bir insanın hayatına iz bırakıyor başka bir insan.
Acılar hatırlandıkça gözler yaşarmaya başlıyor.

Döküldü dilimden en saf haliyle,
"Seni seviyorum" dedim, sustum sonra.
Bekledim ki yankısı kalbinden gelsin,
Bir dünya kurulsun o iki kelimeden bana.

Gülümsedin, "Değerlisin" dedin sadece,

Sen, hayalimdeki en güzelim.
Sen, aşkımın en özelisin.
Hayatımın en güzelisin,
Sen benim sevdiğimsin.

Canımsın, benim canım.

Dostum, aynı ekmeği paylaşırdık seninle.
Aynı sırada beraber otururduk, dip dibe.
Hatırlarsan, bazen sizin evde kalırdım.
Aynı yatağı paylaşmışlığımız da olmuştu.

Sizin köye gelirdik okumaya, servisle.

Ve sen, sevdiğim, bir gün mutlaka birini seveceksin.
Bana vermediğin o gönlünü, o kişiye vereceksin.
Benim saramadığım bedenini bir başkası saracak.
Benim için atmayan o taş kalbin, onun için atacak.

Bir kere dokunamadığım saçlarında başka eller gezinecek.

Anladım ki sen de yalanmışsın, herkes gibi.
Senin de kalbin taştanmış, öncekiler gibi.
Düşüncesiz, merhametsizmişsin, onlar gibi.
Değmezmişsin, sen de sevgime, eyvallah.

Dilimin ucunda sana sakladığım sözler,

Eyyy dağlar, eyyy sessiz karanlık!
Eyyy gökyüzü, ay ve yıldızlar!
Size sesleniyorum; duyuyor musunuz beni?
İnsanlar duymuyor, anlamıyor beni.

Ben iyi bir insan olmak için

Gelecek yarim,
Beni ben gibi sevecek yarim.
Benim canım diğer yarım,
Evleneceğim kadın,
Bir ömür boyu yaşayacağım,
Hayat arkadaşım.

Ben aslında bugüne kadar kimseyi sevmedim. Ama sevdiğimi sandım. Çoğu insana birçok kez şiirler yazdım. Sevdiğimi düşündüğüm insanları, sözde sevdiklerim sandığım insanlarla paylaştım. Hatta bazılarına şarkı bile yazmışımdır. Kısacası onların beni sevdiğini, benim de onları sevdiğimi sandım. Aslında hayatım “sanmaklarla” geçti.
.
Kimine inandığımı, güvendiğimi; kimine üzülüp kırıldığımı; kimine gönlümü verdiğimi; kiminin bana gönlünü verdiğini sandım. Tüm bu duyguları yaşadığımı sandım. Şöyle dönüp baktığımda hayatıma, ben aslında hiçbir şeyi yaşamadığımı fark ettim. Sevmek, sevilmek eğer buysa, ben hiç o duyguları tatmamışım.
.
Ya yaşadığım hayat yalandı ya da içindeki insanlar bir tuhaftı. Belki de tuhaf olan benimdir. Sanırım yaşadığım tek gerçek bu çelişkilerdir. Ama söylediklerim bile şüpheli… Hangisi gerçek, onu bilemedim. Zaten beni tanıyanlar benden daha çok emindi. Bir de “seni senden iyi tanıyorum” diyenler var. Bir insanı kendisinden daha fazla nasıl tanıyabilir ki bir başkası?
.

Sevdiklerime inanırdım,
En çok da onlar yaraladı.
“Canım” dediklerim,
Canımı en çok yakan oldu.

Sorguladım kendimi,