dört değil
çok mevsimler yaşadım ben sende
kaç tanıdık kışlarda
alev alev yandı yüzüm
kaç dişi baharların
can suyu verdi canıma
az kaldı yolum gittiğimden
yorgunum
n'olursun arada bir
çık gel bana çocukluğum
gün biterken olsun ki gelişin
sokağa bakan penceresinden
annem öldüğünde ben
kocaman adamdım
ağladım
gitmek istedim yanında
çocuklar dedi annem
hiç gitmemeli oraya
dipsiz kuyulardayım
ıssız mağaralarda
üstüme üstüme uçuyor yarasalar
gülme merkezinde beynimin
arıza var
öyle yorgunum ki
şimdi köyümde olsam
avlu kapımızın ardındaki
o asmanın altına
bir güzel uzansam
tıpkı
Zemheri*gibisin sevdiğim
ısıtmayan dilleri ben neyleyim
ne aklım koyacaksın
bu gidişle başımda
ne dalımda yaprağım
yağıp estiğinde hep bi sebep*
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!