Adaptasyon - Sistem Şiirleri

Birey uyum sağlarken yaşadığı topluma,
Beni duy bana sarıl; kopuyor kök bu defa.
Dili, dini, ırkıyla sarıldık bir tohuma,
Beni duy bana sarıl; kopuyor kök bu defa.

Kültürüyle yoğrulup, kök salsa da aitlik,
Asimile olmadan az evvel yedik çentik,
Daha fazla kertilip kaybolmadan bu kimlik,
Beni duy bana sarıl; kopuyor kök bu defa.

Ne çetinmiş coğrafya, belli mevsimin farkı
Bir taraftan vicdanlar, değiştiriyorken kürkü
Kimi ağıt yakıyor kimi söylüyor türkü
Beni duy bana sarıl; kopuyor kök bu defa.

Zaman içinde bize öğretti feleğini,
Niceleri kaybetti o asli kimliğini,
Nice nesil savruldu ararken ekmeğini,
Beni duy bana sarıl; kopuyor kök bu defa.

Bir gül gibi solarken değerler elde tutsak,
Toplum yabancılaşmış, neyi bilip unutsak,
Ah, birlikte uyumu bozanları kurutsak,
Beni duy bana sarıl; kopuyor kök bu defa.

Dirilişin haberi iman dolu yürekte,
Umut filizdir bitip, kök saldıkça toprakta,
Birlik ile yaşanır hakikat bir bayrakta,
Bana sarıl, yeşersin köklerimiz bu defa.