Tuncay Aytaç Şiirleri - Şair Tuncay Aytaç

Rüzgârdadır kokun.
Sineme değer efil, efil.
Hissederim gülümsemeni uzaktan,
Bir gülümsesen,
Yağmurlar düşecek gökyüzünden,

Acı tebessüm lerinde kaç aşkın idamı var ki; kan damlıyor dudaklarından.
Güzelliğin aşk ritüellerinde sevgiyi yutan Kara delik olmuş, albeninin metafor.
Masum güzelliğinin ardına saklanıp kaç aşığı talan ettin yalancı ışığında.

Ari yalnızlığımı imgelerinle süslerken

Ne olur!
Biraz daha kal,
Bir kahve molası kadar.
Yudumlayayım sevgini,
Kahverengi gözlerinde

Bu şehir tanıdığım şehir değil
Şiirler uçuşmuyor bulutlarında
O şehir artık siyah beyaz fotoğraflarda
Sadece ağaçlardan kalmış bir kaçı
Onlarda yorgun benim gibi

Bu şehir tanıdığım şehir değil
Şiirler uçuşmuyor bulutlarında
O şehir artık siyah beyaz fotoğraflarda
Sadece ağaçlardan kalmış bir kaçı
Onlarda yorgun benim gibi

Avuçlarımda sıcaklığın öylece duruyor.
Her şey bir avuntudan ibaret şimdi.
Hani o gezindiğimiz sahil var ya!
Her esen yel sen, olup kalbimden vuruyor.
Uçuşuyor martılar başımda,

Bir gitar eşliğinde söylenen
solo bir şarkıydın dilimde.
Biraz hüzün biraz da tebessümdün gözlerimde.
Sen öylece kal hayalimde.
Ne olur, bozma hayallerimi.

Nüfuz etsin gülümsemen gözlerime
Itibarım ithamlarınla yenik
Sönmeyen yıldızım, ey güzel şahım
Alnıma aşk diye mi yazıldın ki

Dillerinde mayhoş bir aşk kokusu

Çocukça düşleri biraktım, diken batan ayakkabılarımın ökçelerinde.
Mihengi kaçmış hayat öykülerinin sarı yaprakları arasında unutulmaya yüz tutmuş öykünmeler.
Tüm renklerden arınmış ruhum.
Sadece siyah beyaz her şey.
Hayat belirtisi sıfırlanmış esrarengiz bir yer.

Sus hikayesi, kendine özgü.
Mahkum cümlelerde, kendini ifadeden yoksun.
Kibirli bakışlardan rahatsız, bir kenarda gizlenen.
Avurtları çökmüş, yüzünde yaşam kalıntısı izler.
Üstü başı yıprak, gönlü gibi, paramparça.