Sönmeyen Kor
Karanlığından beslenen o amansız yangın senmişsin meğer;
Seni sevmek, ellerimle kendi kuyumu kazıp, içine cenneti sığdırmakmış.
Sen ki tek bir kelimene ömrümü serdiğim adam,
Gelişinle sustu içimdeki o hırçın rüzgâr, dindi fırtına.
Sana şiirler okuyacağım, gitme
Güneşler doğacak yalnızlığımdan
sana bir ışık getireceğim
Büyük aydınlığımdan
Sana bir dolu umut getireceğim
Devamını Oku
Güneşler doğacak yalnızlığımdan
sana bir ışık getireceğim
Büyük aydınlığımdan
Sana bir dolu umut getireceğim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta