Sendeki Ben Şiiri - Ali Taşkale

Hep benden bahsettik…

Benim kırıldığım yerleri saydık,
senin içindeki beni
hiç sorgulamadık…

Söyle,
ben senin hangi yüzünde yaşıyorum?
Herkese gösterdiğin yüzünde mi,
yoksa kimsenin bilmediği
o daracık vicdanının boşluğunda mı?...

Yüzüme bıraktığın tebessüm
arkamdan hangi dile çevriliyor?
Hangi cümlende insanım,
hangi susuşunda harcanmış bir ihtimal?...

Sen,
beni kendi hikâyende suçlu ilan ederken
kendine hiç sordun mu:
Benim içimde bıraktığın insan
sana benziyor mu?...

Bir çıkarın ucuna bağlamışsın
bütün yakınlıklarını;
menfaatin çekilince
dostluğun da çözülüyor…

Sözlerin başka,
niyetin başka…

Sanki aynı ağızda
birbirini inkâr eden
iki ayrı insan taşıyorsun…

Ve biz,
bu çelişkiyi çoğaltarak
güveni sessizce eksiltiyoruz seninle…

Artık kimse
söylenen söze inanmıyor,
herkes cümlenin arkasında
gizli bir hesap arıyor…

Birbirimizin yüzüne
iyilik bırakıp
yokluğunda itibarını eksiltiyoruz…

Sonra dönüp
bozulmuş bir toplumdan söz ediyoruz…

Oysa yozlaşma,
bir başkasının hakkını
kendimize helal saydığımız yerde başlıyor;
yanlışı gördüğümüz hâlde
işimize geldiği için sustuğumuz yerde büyüyor…

Şimdi gel,
bir kez olsun yer değiştirelim…

Sen,
benim gözlerimden bak kendine;
benim güvenimde nasıl durduğunu gör.
Ben de senin içinde kalan o yabancıya sorayım…

Beni gerçekten tanıyor musun,
yoksa yalnızca
işine yarayan hâlimi mi sevdin?...

Çünkü mesele
kimin kimi incittiği değil yalnızca;
insanın, başka bir insanın içinde
neye dönüştüğüdür…

Hep benden bahsettik…

Biraz da sendeki benden konuşalım…

Ben,
senin vicdanında hâlâ insan kalabildim mi?...

Ali TAŞKALE
İZMİR 21.10.2026