Değmen Yarasına, Derdiyle Kalsın
Aldatan olmayın fânî dünyada,
Bir gün bile olsun huzurun kalsın.
Kelâm-ı Kibriyâ’yı düşürme dilden,
Hasbihâli Hakk’ın, lezzeti kalsın.
Gelmedi bana da dünya ahengi
Yüklendi omzuma dünyanın dengi
Gönlümde dinmedi hasretin cengi
Bir ömür sırtımda derdim taşırım
Güldüğüm günlerin kaldı yadında
Yakar yürekleri çektiğin acı,
Başında duman var, kalbinde sancı.
Ahde vefadır da aşkın ilacı,
"Derdi Vara Bundan Sonra El Gayrı
Yâr deyip yıllarca sevmesen bile,
Âdâbı sükûttur şimdi, dil gayrı.
Merhem sürmesen de gönül yarama,
Yine de esmesin sana yel gayrı.
Ahu derya nefsi ceylana benzer
Uzaklara doğru akar gözlerin
Yürekte yangın var,bu gönül özler
Bakışın özlemle yakar, gözlerin
Umutlar duygular,bak sende kaldı
Yine huzurumu,bozdun
sevdiğim
Dumansız alevim, yandida yandı
Duygu dümeni mi, bozdun sevdiğim
Kahve duyguların andız ağzında,
Dumansız narlarda yandırdın beni.
Bir ömür gülmeyen nakıs bahtımda,
Birgün benden yana,olmadın felek
Dostum üzüp, düşmanımı güldür dün
Mutluluk için de,tutmuş dum dilek
Tuz basıp ta,duygularım öldürdün
" Derdivarı Son Satıra Koydular
Fâniye bel bağlayan er olmaz,
Varlık yükün sırtlayanda hür olmaz,
Âdemoğlu mihnet görse kör olmaz,
Her nefesi bir yazgıya düşürdün.
" Derdivar Narından Yan Dedi Bana
Aşkı ledün ede sual eyledim,
Yastığı ayrıysa “öl” dedi bana.
Leylî muhabbeti eksik olursa,
Kuş tüyünde yatsan “çöl” dedi bana.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!