Meczup Şiiri - Oğuzhan Özbek

Meczup oldu âlemde şimdi adın,
Sevdiğin derdiyle derde girdin sen.
Zemin-i âsümanda yükselsin şanın,
Pîrler gibi hakikate erdin sen.

Varsam huşû ile bârigâhına,
Eyler misin mazhar nazargâhına?
İlahî! Girdiler kulunun günahına,
Celâl'inden Cemâl'ine sığındım.

Yakıp yıktılar gönül tahtını,
Eylediler ak idi, kara bahtını.
Duydukları için görmezler ki bâtını,
Tarumar oldum da dağıldım.

Cümle zerreler dile geldiği zaman,
Bana hakkımı verecek er-Rahmân.
Ne yüzle bakacak iftira atan?
Yine onlar için tövbelere katıldım.

Bana hem meczup hem akıllı dediler,
Susacak... "O yemin etti" dediler.
İblis üfledi, bunlar dediler,
İmtihan-ı Aşk ile dembedem sınandım.

Bir çürük ipliğe hülya dizmişim,
Sade meczup değil, edepsizmişim.
"Kördüğüm" deyip de sözler kesmişim,
Kestiğim zülfüymüş, al kanlara boyandım.

Dediler: "Cinsi bozuk, ahlakı fena!"
İndi melekler gökten meydana.
Melekler zikretti: "Yâ Rabbenâ!"
Takatimin son raddesine dayandım.

Bedenimi didik didik ettiler,
Hallaç gibi asıp gittiler.
Aşkı bilmeyenler gıybet ettiler,
Ben ise Hakk’a ve hakikate sarındım.

Bana hak olan şimdi mezardır,
Her kulun belâdan nasibi vardır.
Şekkâr olan her dem bahtiyardır,
İyilik bildim, dâim lütuflandım.

Sustum, haksızlar etrafımı büründü,
Bu meczup sabredip yerlerde süründü.
Sevdiğine halel getirmedi, haksız göründü;
Mevki ve makamda “hiç” olup kutlandı.

Ey meczup, sen torunusun Peygamber’in!
Sevdiğin için sürüldü misk-i amberin.
Tez elden verildi şimdi haberin,
“Aşk-ı şüheda” diye yazılıp uğurlandın.