Haksız Mıyım? Şiiri - Filozof Sosyolog

Gözlerindeki derin hüznü saklayamıyor bakışlarındaki zifiri perde.
İçeri sızan bir hasretin rengi saklı bakışlarında;
kalbine inen tenha yoldan süzülürken,
ince ince, bir damla yaş misali
süzülüyorum yüreğindeki süveydaya...
Şimdi sen söyle,
haksız mıyım karanlığını aydınlatmak istemekle?..
Haksız mıyım ruhunu ta içimde hissetmekte?..
Gönlümün önünde bekliyorsun baharın gelmesini,
usulca sesleniyorsun esen yele,
“Bugün de gelmedi...” diye...
Beklediğin değilim ama
bekleyeninim önünde...
Seni bu kadar sevmek istemekte haksız mıyım?
Yüreğine ördüğün her tuğlayı yıkmak istiyorum.
Çılgınca sevişmek varken,
bu uzaklaşmak niye?
Sırf korkuyorsun diye
köprüleri yıkmak niye?
Bilir misin?
İnsanlar köprü kuracakları yerde,
duvar ördükleri için yalnız kalırlar...
Bu gurur niye?
Sen böyle acı çekerken,
aşka adım atmak istemeyen yüreğini
delicesine istemekte haksız mıyım?
Açılmak istiyorum derinliklerine,
bir yudum hazzın peşinden gitmek istiyorum.
Kana kana içerken her zerreni,
sana yenilmek istiyorum.
Yitirdiğin inancını
yerine getirmek istiyorum yeniden.
Sen de benim gibi
gülmeyi hak ediyorsun, biliyorum...
Hatta şu an bunu fark ettiğim için kızıyorsun...
Haksız mıyım?
Ben seni, bir çiçeğin dalında oluşu gibi, olduğun gibi...
Ben seni, kara gözlü kuzu yavrusunun annesi gibi...
Ben seni, denizin derinliklerini sevdiği gibi sevmek istiyorum.
Ben seninle duygularımı yaşamak istemekte haksız mıyım?
Söylesene !