Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Yeşil bahçelerime, kuru balta vurursun
Meçi ferhat dağına, çakışı güzel kadın
Aşiyane Bülbülü, özüne kondurursun
Kanadı bin bir desen, nakışı güzel kadın

Adın adımda saklı, ayan edip te anmam

Sana uzak bir şiirle sesleniyorum,
Okumuyorsun!
Hadi gitme!

Ben arkandan konuşmam, bilirsin.
Yüzüne karşı da özlerim seni.

Hatırlarmısın,
En son ne zaman sevdin beni?
Ben söyleyim,
Hiç bir zaman..
İçimin buz gibi soğumasını,
Bile isteye bekledin.

Helal demişler adına,
Daha doğar doğmaz dudak bükmüşsün dünyaya.
Hayatında ilk ve son kez,
Ağladıktan sonra acı çekmişsin..
Adına Helal demişler hayatı haram etmişler..!

Adın yine dillerde Helal,
Ama bu kez kimse sana bir isim koymuyor;
Sen kendi ateşinde pişmiş bir hakikatsin artık.
Gölgen bile senden izin almadan yürüyemiyor ardında.

Hiç Kimseler Hiç mi Sevilmez ki?

Bu aralar benden gitmeye çalışan
Bir benle karşılaşıyorum yolda.
Sormuyorum ama
Merak ediyorum.

Oku hadi sana yazıldı o kitap;
Yazdıklarımı sessizlik bil,
Bil ki, cümlelerin sesini duymaya başladığında,
Yankıları deşecek kulaklarını!

Konuşurken yüreğim çırpınarak alkış tutardı,

İçimde bir şiir var,
Kalemle yazılmamış gibi.
Kağıt içimi kıskanıyor,
doğmadan yaşlanmış, yaşlandıkça ömrüm uzamış gibi.

Kendi aynasını yalanlarla süslemiş
Bir kalabalığın içindesin.

Tepende akbabalar son nefesini vermeni bekliyor.
Zaman ve mekanın kaybolmuşluğunda..
Etrafındaki kalabalığa bir bak,

Bu dünya sadece insanın değil,
Börtü, böcek, kuşlar var insaoğlu.
İyiliğe dönen lisanın değil,
Herşeyin tam gözün, dar insanoğlu.

Timsahtan çantayı, bavulu yaptın.