Duy Şiiri - Nilüfer Velieceoğlu

DUY

içimdeki yangını duyuyorsun ancak,
külümden doğan feryadımı değil...

aşkın şarabını içip
sessizliğimin zehrinden
kurtulduğumu duy...

mutluluğa haykırışımı,
coşkulu tutkumu duy ...

aşkımın korlarını duy günbatımı kızıllığında...
yasla başını soluma kalbimin atışına...
toprak kadar doğurgan, toprak kadar kızıl.
duyumsa sevgili duyumsa...

öldüklerimi gömdüm bu toprağa,
sırlarımı verdim en derinlere...
şimdi, hepsi kızıl bir gelincik...
rüzgarda savrulurken suskunluklarını
duyumsa...

toprak kadar kızıl, toprak kadar doğurgan
yasla başını soluma...

kalbimin atışında, her bir gelincik bizim hikayemiz.
alev alev yandıklarını
duyumsa...
sadece duyumsa...