Adamım Şiiri - Gece Gözlü

ADAMIM

Adamım…
Gel, biraz da susalım bu gece;
kelimeler yetmesin bize.
Sen başını omzuma bırak,
ben saçlarının arasından
geçmiş bütün kırgınlıklarını ayıklayayım.

Sana sarıldığımda
dünya biraz daha yavaş dönsün,
kalbim biraz daha uzun atsın.
senin kollarında
insanın kendine bile söyleyemediği
bütün yaralar iyileşiyor.

Ben seni öyle sıradan sevmedim;
adını dudaklarıma değil,
ömrümün en kuytu yerine işledim.
hangi mevsim geçerse geçsin üzerimizden,
hangi fırtına kapımızı çalarsa çalsın,
ben senden yana açacağım penceremi.

Sen benim beklediğim adam değilsin yalnızca,
sen beklemeyi anlamlı kılan adamsın.
Bir vapurun uzak kıyıya bakışı,
bir yağmurun toprağa kavuşması,
bir kuşun gökyüzüne sığmayan kanadı gibisin.

ben…
sana her baktığımda
kendimde kaybettiğim bir kadını buluyorum.
Gözlerin, içimde yıllardır kapalı duran
bir bahçenin anahtarı gibi.
Sen geldin,
çiçekler yeniden adımı öğrendi.

Adamım…
Eğer aşk bir yolsa,
ben bu yolu seninle yürümek istemiyorum yalnızca;
seninle kaybolmak istiyorum.
Öyle bir kaybolmak ki
dönmek için hiçbir sebebimiz kalmasın.

Bir gün ellerimiz yaşlanır,
seslerimiz yavaşlar,
ayna bize gençliğimizi geri vermezse bile
ben yine elini tutacağım.

benim sana olan sevdam
yüzüne değil,
ruhuna yazıldı.
şimdi sana verebileceğim
ne büyük sözüm kaldı
ne de gösterişli bir yeminim…

Ben seni hayatımın
en güzel yerine koymadım.
Sen geldin, hayatımın bütün yerlerini güzelleştirdin.
İşte bu yüzden adamım,
dünya önümden bin kez geçse,
bin ayrı hayat sunsa bana,
ben yine senin olduğun yere dönerim.

Kimi insanlar sevilmez yalnızca…
insanlar insanın kaderine dönüşür.
Sen benim sevdiğim adam değil,
ömrümün en güzel tesadüfü,
kalbimin en derin kaderisin.